ไม่ไหวจะจบเรื่องซักที...ที่จริงจะจบมานาน แต่ฝ่ายนั้นเหมือนจะไม่จบซักที...

พูดตามตรงว่าเราดีใจที่เคยเป็นเพื่อนที่ดีของพวกคุณมาก่อน...

แต่การกระทำของคุณที่หลอกใช้ฉันมาตลอดเกือบ 2 ปีมันทำให้ฉันรู้สึกติดลบกับพวกคุณมากขึ้น..

แล้วการที่คุณทำหน้ามึนใส่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ยังพยายามที่จะใช้ประโยชน์จากฉันต่อ ฉันว่ามันน่าทุเรศเกินไป....

ทีสีสของคุณ ทำเองสิ...ทำไมฉันต้องช่วยคุณด้วย?

ฉันจำได้ดีตอนเรียนวิชาหนึ่งด้วยกัน ฉันถูกคุณหลอกให้ทำงานกลุ่มคนเดียวมา2 ครั้ง จาก 3 งาน ...แล้วคุณก็เที่ยวไปบอกคนอื่นว่า"ฉันไม่ได้ทำอะไร" ทั้งที่ข้อมูลยันพิมพ์รายงานฉันทำเองทั้งหมด เพราะคุณบอกว่า"พิมพ์คำนำไม่เป็น"

 ฉันเพิ่งรู้ว่าคุณ"หลอกใช้ฉันให้ตัวเองสอบผ่าน"ก็มาจากอาจารย์ประจำวิชานี่แหละ ...แต่ก็สมหวังคุณไปแล้วนี่ คุณผ่านมันไปได้แล้วนี่นะ...

แล้ววันนี้...ฉันพยายามจะไป หลายเรื่องที่ยังไม่พูดถึงมันมีเยอะกว่านี้ พูดไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรขึ้นมาหรอก เพราะความรู้สึกของฉันที่มีต่อพวกคุณมันหมดไปนานแล้ว...หมดไปตอนที่พวกคุณหลอกใช้ฉันสำเร็จไปแล้วนั่นแหละ...

แต่มาวันนี้ พวกคุณทำเป็นเหมือนห่วงใยฉัน ทำเป็นเหมือนเจ้าของฉัน ฉันไม่ชอบ...

พวกคุณทำฉันแสบนะ ตอนเรามีรายงานกลุ่ม ฉันพยายามจะเปลี่ยนกลุ่ม แต่เพื่อนๆในห้องไม่รับฉันเข้ากลุ่ม เพราะ"ฉันเป็นคนของคุณ"

นับว่าคุณฉลาดพอดู ที่ทำให้คนอื่นเข้าใจว่าฉันเป็นคนของคุณมาตลอด จนคนอื่นไม่ยุ่งกับฉัน เพราะไม่อยากมีปัญหากับพวกมากความอย่างพวกคุณ

ที่คุณทำ มันไม่ได้เรียกว่า"ห่วงใย"หรอก แต่มันคือการบอกใบ้ให้ฉันรู้ว่า "เธอจะอยู่ในสังคมห้องเรียนไม่ได้ ถ้าไม่มีพวกฉัน"...

แต่เรื่องอะไรฉันจะง้อ!!! ไม่ใช่เด็กอนุบาลนะ ...ถึงฉันไม่ได้อยู่กลุ่มใคร ฉันก็ทำงานคนเดียวได้ เพราะงั้น งานนั้น ฉันถึงได้เลือกที่จะทำคนเดียวไงล่ะ..จะได้ไม่ต้องมาเห็นคุณทำท่าทีไม่พอใจใส่คนอื่นอีก

แล้วมาวันนี้ วันที่พวกเราแทบจะเรียนกันโดยไม่เจอหน้ากัน ฉันคุยกับใครสนิทสนมหน่อยไม่ได้ คุณก็ทำท่าเม้งแบบนั้น มันน่ารำคาญนะ ฉันจะคุยกับใคร ทำไมต้องทำท่าทีแบบนั้นใส่???

ฉันไม่ใช่เด็กคุณ...รู้เอาไว้ซะ

ป.ล.รีบๆเรียนจบ แล้วไปให้พ้นหน้าฉันซักทีเถอะ...ฉันไม่อยากเห็นคนแบบพวกคุณต่อไปแล้ว

ป.ล.2 เลิกเฟคด้วยการถามหาสารทุกข์สุขดิบฉันได้แล้ว...แล้วพวกอิจจังไม่เกี่ยว ฉันสนิทกับพวกอิจจังมากกว่าที่พวกคุณคิดซะอีก!!!