เมื่อคืน เพิ่งกลับมาจากร้อยวันพ่อ มานั่งเปิดคอม นั่งดูรูปงาน แล้วพาลได้ยินเสียงในใจของตัวเอง

"ไอ้พวกมนุษย์น่ารังเกียจ"

???????

บางครั้ง คนเราถ้าอยู่คนเดียวนานๆ ในที่สงบๆ มักจะได้ยินอะไรแปลกๆแล่นเข้ามาในหัว

เมื่อก่อนก็เคยเป็น ไอ้อาการรังเกียจสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า"มนุษย์"

บางครั้ง...เวลาเห็นคนที่งี่เง่า ไม่มีจุดยืนเป็นของตัวเอง หรือเป็นได้แค่หุ่นเชิดของคนอื่น ทำไมเสียงในใจมันดังทันทีโดยไม่ทันได้คิดว่า..

"ไอ้พวกมนุษย์น่าสมเพช"

เมื่อทีจีเอส จำได้ลางๆว่าแอบได้ยินเสียงตัวเองแย้งขึ้นมาทันทีก่อนขึ้นเวทีประกวด ตอนที่ตัวเราเองกำลังเครียดๆเพราะหาความลงตัวให้กับตอนจบของการแสดงไม่ได้

"แค่นี้ไม่มีปัญญาทำได้ ก็ไปตายซะ"

ยิ่งตอนที่มึนเมาเพราะยืนอยู่ท่ามกลางคนตอนประกาศผลนี่สิ...

"มาสุมหัวกันอยู่ที่นี่เยอะดี น่าจะจับกินมันซะให้หมด"

แต่ความรู้สึกที่นึกได้ในตอนนั้น มือเราแทบจะจับคนที่อยู่ข้างหน้ามากัดเสียจริง...

.....

ไม่ไหว...ทำไมพูดเหมือนว่าตัวเราเองไม่ใช่คนอย่างงั้นแหละ...

มานึกได้อีกที เคยขาดสติจนควบคุมตัวเองไม่ได้ที่สุดคือตอนไหนนะ?

หรืออาจจะเป็นตอนเมื่อก่อน ที่เคยยกพวกตีกันกับเด็กเทคนิคบ่อยๆ เพราะจำได้ว่าตัวเองโดนอะไรบางอย่างตีกบาล เลยโมโหจนขาดสติ....

มารู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่นั่งสลึมสลือที่โรงพัก ข้างๆมีพี่ตำรวจคนรู้จัก กับอาจารย์ที่ปรึกษา 

พวกนั้นหายไปไหนหว่า?

หาอยู่นาน อาจารย์บอกว่า  4 คนโดนเพื่อนเราซัดเข้าโรงบาล ส่วนคนที่เอาขวดตีหัวเรามันนอนพะงาบๆอยู่ในห้องฉุกเฉิน

เพราะทั้งตัวมีแต่รอยข่วนและรอยกัด...

= ="

อากัปกิริยาตัวเอง เหมือนตัวเราไม่หมือนคนในบางที เหมือนตัวอะไรซักอย่างที่ไม่ใช่คน....

นึกถึงเรื่องหนึ่งได้...ว่าตอนเราอายุครบ 18 เคยฝันเห็นเสือสีขาวมานอนคลอเคลียหน้าเราอยู่

ไม่รู้สึกกลัว แต่เอามือไปลูบหัว แล้วถามว่า"ว่าไงหรือเรา?"

ปลายเท้ามีผู้หญิงชุดขาว นั่งทับเท้าอยู่

แต่นั่นก็นานมาแล้ว....ไม่อยากจำ เพราะจำแล้วไม่ได้ประโยชน์อะไร...

ทำไมอัพบล๊อคเรื่องแบบนี้ เพราะใส่พระพิฆเนศที่คุณสามีให้มา...เราเลยรู้สึกว่า

"เหมือนมันสงบลง"

แต่พอถอดออกนี่สิ...

ดังลั่นเลย...

"แกทำอย่างนี้กับฉันได้ไง!"

....= ="

ขอยืมซักระยะนะคะคุณสามี.....ก่อนที่ตัวอะไรบางอย่างมันจะอาละวาดขึ้นมา....

วันนี้เจ้าคาเซะมันพาวิญญาณทหารสมัยสงครามโลกกลับมาด้วยเนื่องจากวันนี้ไปเที่ยวที่พิพิฑภัณฑ์สงครามโลกครั้งที่ 2 มากับสามี เสนา และลูกชายคนโต รู้สึกจะเก็บได้แถวๆเก้าอี้ตัดผมของทหารญี่ปุ่นที่อยู่ในตู้โชว์ แถมเป็นทหารฝ่านพันธมิตรซะด้วย  ว่าแต่.... เอาไปเก็บที่เดิมเลยนะเซะ แค่วิญญาณเร่ร่อนที่อยู่แถวๆนี้ม๊าก็เหลือจะรับแล้ว ห้อง413 ของม๊าไม่ใช่สถานสงเคราะห์วิญญาณนะเฟ๊ย!

วันหลัง สงสัยได้พาทัวร์เมืองกาญจน์ ถ้าพวกที่มีเซ้นท์แรงๆ น่าจะเห็นอะไรบ้างในเมืองหน้าด่านแบบนี้...

บ้านฉันเจ้าที่แรง เสือดุ งูหลามโฉด ผีเชลยศึก ผีทหารโบราณ ผีทหารญี่ปุ่นก็เยอะ อะไรกันนักกันหนา....

นึกขึ้นได้ ว่าอาชีวะที่เราเคยเรียน มีคนเคยเห็นกองทัพทหารญี่ปุ่นซ้อมรบใต้ตึกโรงแรม

ก็ที่วิทยาลัยเก่าฉัน มันเป็นที่ของค่ายทหารญี่ปุ่นนี่นา จะเห็นกันบ้างก็ไม่แปลก....

เอ็นทรี่นี้พอแล้ว เล่าครั้งเดียว ไม่งั้นจะไปกันใหญ่ เดี๋ยวไม่มีคนกล้ามาเล่นกับเรา ไมมาเที่ยวบ้านเราอีก

วันนี้หนาวจัง ว่าแต่ เซะ...เพื่อนเราเค้าอยู่ข้างๆเราน่ะ จะเอายังไงไม่ทราบยะ? ว่างๆเอาไปเก็บที่เดิมซะ...ฉันไม่รับ"คนอาศัยที่ไม่ใช่คน"เพิ่มเฟร้ยยยยย....

ป.ล. ช่วงนี้หวัดระบาด รักษาสุขภาพด้วยนะทุกคน รักมากๆ