Ghost

2010/Mar/14

"8"

 

 

อัพบล๊อคอีกครั้งในช่วงล่าสุดที่หายไปนาน...

 

แต่คราวนี้กลับมา เพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง...

 

และนี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเราเอง คนที่คิดว่ามันไร้สาระ ก็ข้ามไปได้เลยนะ เราไม่ว่ากันนะ...ถ้าคุณคิดว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้...

 

แต่สำหรับเรา มันเป็นไปได้ตลอดระยะเวลา 20 กว่าปีที่ผ่านมา...

 

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง...

 

 

 

ต้องเกริ่นนำก่อนสินะถึงจะถูก...

 

 

 

ตอนวันเกิดอายุครบ 18 ปี เราเคยได้รับของขวัญชิ้นหนึ่งจากคนรู้จักคู่หนึ่ง มันเป็นตุ๊กตาดนตรีคนคู่ เหตุผลที่เค้าซื้อให้เป็นของขวัญ เพราะเค้าเห็นว่าฉันเกิดราศีเมถุนพอดีน่ะสิ...

 

มันเสียมานานหลายปีแล้ว ซักราวๆ 8-9 ปีเห็นจะได้ หลังจากที่เราได้มันมาไม่นาน เพราะฉันจำได้แม่นเชียวว่าพอผ่านอายุ 18 ไป มันก็ไม่เคยส่งเสียงดังอีกเลย หลังจากที่เล่นเพลงได้แค่ครั้งสองครั้ง...

 

ตอนนั้นแม่บอกว่าให้ตัดใจ ถึงจะชอบมันมากแค่ไหน แต่ของมันเสียไปแล้ว เราก็ไม่สามารถเอามันกลับมาเป็นอย่างเดิมได้อีก..

 

ฉันตัดใจเสียสนิทว่ามันต้องเสียแน่นอน

 

ตอนนี้เราอายุย่าง 28 ปีแล้ว...

 

ตอนนี้เราอาศัยอยู่กับแฟน 2 คนในหอพักด้วยกันโดยไม่ค่อยมีเรื่องราวอะไร(อาจจะมีบ้างที่มีเรื่องแปลกๆในบางที)

 

แต่ที่เราแปลกใจคือ...เสียงเพลงนั่น

 

เป็นเพลงที่คุ้นเคยมาก..และมันจะดังแค่เฉพาะตอนตีสี่ครึ่งเท่านั้น

 

ตอนแรกเราคิดว่ามันเป็นเสียงกล่องเพลงหรือเสียงอะไรซักอย่างจากห้องข้างๆ เลยปล่อยเลยตามเลยมาหลายวัน ที่จริงก็ไม่ได้รำคาญหรอกนะ เพราะมันดังแค่ประมาณ2-3นาทีเท่านั้นเอง....

 

แต่พักหลังตั้งแต่วันที่ 8 มีนามันดังบ่อยดีแฮะ เราก็เลยเริ่มสงสัย แต่ก็คิดว่ามันไม่น่าใช่เรื่องใหญ่อะไร เลยไม่ได้บอกแฟน

 

ต่อมาพอแฟนเราออกไปทำงาน เราก็เลยไปถามคนข้างๆห้อง ด้วยความที่เราเข้าใจว่า เสียงนั้นเบามาก อาจจะดังมาจากห้องข้างๆ เลยถามเค้าว่าห้องเค้ามีกล่องดนตรี หรือตุ๊กตาดนตรีไขลานไหม?

 

คนข้างห้องเค้าก็บอกเราว่า"ของแบบนั้นน่ะ ไม่มีหรอก"

 

เราเริ่มสงสัยมาตลอดแหละนะ ว่าเสียงดนตรีที่คุ้นหูแต่เบาๆมันดังมาจากไหน

 

ถึงขนาดมาอิงกำแพงฟังเสียงจากข้างห้องหลายวัน เหมือนคนโรคจิตเลยแฮะ...

 

ผ่านมาหลายวันแล้ว ก็ไม่รุ้ซักทีว่าเสียงมาจากไหน...

 

จนกระทั่งวันนี้แหละ...ที่รุ้ว่าเสียงมันมาจาก...ตุ๊กตาดนตรีคนคู่ตัวนี้เองแหละนะ เพราะเราเป็นคนเอามันมาจากบ้านมาไว้ที่กรุงเทพเอง และวางไว้ที่โต๊ะเครื่องเขียนจิปาถะข้างๆชั้นวางหนังสือ...

 

เสียงมันเบามาก...แต่มันเป็นเสียงที่ไม่ได้ยินมานานพอดู...

 

แต่น่าแปลกที่ดันมาดังตั้งแต่วันที่ 8 มีนานี่สินะคือปัญหา...เพราะเราดันนึกเรื่องไม่เข้าท่าออกซะแล้ว

 

 

 

แม่เคยบอกเราเสมอว่า พยายามอย่าเรียนหรือเกี่ยวข้องอะไรที่เกี่ยวกับเลข 8

แม่เชื่อแบบนั้นมาตลอดตั้งแต่เราอายุ 18นี่แหละ

 

มีอยู่ช่วงหนึ่งตอนเราอายุ 18 พี่ชายคนโตเราจะไปส่งที่วิทยาลัย โดยพาซ้อนมอเตอร์ไซต์ของพี่ไป แต่วันนั้นเหมือนว่าพี่ชายคนรองจะแย่งเราเอาซะดื้อๆ เพราะบอกว่าให้เราขึ้นรถรับส่งนักเรียนน่ะดีแล้ว...

วันนั้นพี่ชายเรา 2 คนประสบอุบัติเหตุซักราวๆ 8-9 โมงเช้า(เท่าที่แม่เราเคยฟังจากปากตำรวจที่เห็นเหตุการณ์) เพราะมีรถอยู่ดีๆฝ่าไฟแดงมาชนเข้าเต็มๆ

แต่โชคดีที่พี่สองคนไม่เป็นอะไรมาก แม้คนโตจะสลบก็ไม่มีบาดแผล แต่พี่คนรองที่ยังลุกไหวแต่มีแผลที่หัวนั้นแทบจะเดินเข้ามาเตะคนขับเลยทีเดียว....

คนขับบอกแม่ว่า เค้าไม่ได้ตั้งใจจะฝ่าไฟแดง แต่ตอนนั้นเค้าเห็นว่าไฟมันเขียวอยู่เลยคิดว่าคงทันแน่ แต่ตำรวจแถวนั้นบอกว่ามันดงก่อนที่ชายคนนั้นจะขับรถมาชนพวกพี่ซะอีก....

 

เรื่องมันไม่ใหญ่โตอะไร ก็จบที่ฝ่ายนั้นเสียค่ารักษา+ค่าเสียหายให้เรา

 

แต่แม่เรากลับคิดมาก และถามเราว่า "ถ้าวันนั้น คนซ้อนพี่เป็นเราล่ะ?"

 

ช่วงอายุ 18 ปี แม่บอกว่ามีเรื่องประหลาดๆเกี่ยวกับเราเยอะมาก แต่แม่ก็ได้แค่บอกว่าให้ดูแลตัวเองดีๆเท่านั้นเองไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ...

 

แต่ตอนเรา 8 ขวบ แม่เคยเล่าให้ฟังว่า เราเคยเกือบตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เพราะความประมาทของอาข้างบ้าน ที่พยายามจะแบกเราตอนนั้นฝ่ากระแสน้ำที่ท่วมจนทำให้สะพานข้ามฟากแถวบ้านขาด แม่เห็นว่าน้ำเชี่ยวกราก และมันเริ่มเป็นน้ำวน แม่เคยตะโกนให้อาหยุดอยุ่ที่ฟากนั้น อย่าพาเราข้ามมา...

 

ถึงเราจะไม่ได้มีความทรงจำอะไรพิเศษเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ แต่ถึงยังไง แม่เราก็ไม่ชอบให้เรายุ่งเกี่ยวกับเลข 8 อยู่ดี

 

เพราะแม่มักบอกเราเสมอว่า "เลข 8 ไม่ใช่เลขนำโชคของเธอหรอกนะ คุณดาว"

 

แต่อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เราจะอายุ 28 ปีแล้ว...แม่จะทำยังไงอีกกันล่ะทีนี้....

 

ไม่อยากจะคิดเลย คิดไปก็ปวดหัว .....

 

กลับมาที่เรื่องตุ๊กตาคนคู่....

 

เราก็ยังไม่ได้คิดเลยน่ะสิว่าจะทำยังไงดี

 

จะทิ้งก็ทิ้งไม่ลงซักที เพราะคนที่ให้มาเป็นคนที่เราชอบทั้งคู่....

 

ชายหญิงคุ่นั้น เหมือนตุ๊กตาคนคู่ตัวนั้นพอดีเลย

 

ทิ้งไม่ได้ซักที แม้ว่าคนที่ให้จะตายไปนานแล้วเพราะอุบัติเหตุ...ผู้ชายสิ้นใจระหว่างถูกนำส่งไปโรงพยาบาล ส่วนผู้หญิงตายคาที่บนถนน...

 

และแน่นอนว่า...เรากับน้องๆบนรถรับส่ง เป็นคนเห็นศพพวกเค้าเอง....

 

 

 

เรื่องพวกนี้ เรายังไม่เตรียมการล่วงหน้าว่าจะทำยังไงดี ขอคิดอีกที ตอนอายุครบ 28 ปีก็แล้วกัน.....

 

 

 

 

 

 

ป.ล. ไม่ใช่ฟิคนะจ้ะ.....

 ป.ล.2 ตุ๊กตาคนคู่นั้นไม่มีถ่านนี่หว่า แล้วมันเล่นได้ยังไงกันฟะ.......



ดาวจัง..(ซานาดะ ยูคิมูระ..เด็กทาเคดะ พ่อทุกสถาบัน ก๊ากๆ!)โอยาคาตาซาม่า!!!!!
View full profile